
(Asrar-e-Khudi-24-Book-Complete) Dua دعا


چو جاں اندر وجودِ عالمی،
جاں ما باشی و از ما می رمی
نغمہ از فیضِ تو در عودِ حیات،
موت در راہِ تو محسودِ حیات
تسکینِ دلِ ناشاد شو،
باز اندر سینہ ہا آباد شو
Chu jaan andar wujood-e-alami,
jaan-e-ma bashi o az ma mi-rami
Naghma az faiz-e-tu dar ood-e-hayat,
maut dar rah-e-tu mahsood-e-hayat
Tazkeen-e-dil-e-nashad sho,
baz andar seena-ha abad sho
Like the soul within the body of the universe,
You are our life, yet You flee from us.
The melody in the lute of life is from
Your grace; death in Your path is the envy of life.
Become the peace of our sorrowful hearts;
once again, dwell within our breasts.
Urdu
اقبال اللہ تعالیٰ کی بارگاہ میں التجا کرتے ہیں کہ اے باری تعالیٰ! تیری ہستی کائنات میں روح کی مانند ہے، تو ہماری جان ہے مگر ہم سے دور ہے۔ زندگی کے ساز میں جتنا بھی نغمہ ہے وہ تیرے ہی کرم سے ہے، اور تیری راہ میں مرنا ہزار زندگیوں سے بہتر ہے۔ اے رب! ہمارے پریشان حال دلوں کو سکون عطا کر اور ہمارے سینوں کو ایک بار پھر اپنے نور اور ایمان سے آباد کر دے۔
Roman Urdu
Iqbal Allah Ta’ala ki bargah mein iltija karte hain ke ay Bari Ta’ala! Teri hasti kainat mein rooh ki manind hai, tu hamari jaan hai magar hum se door hai. Zindagi ke saaz mein jitna bhi naghma hai wo tere hi karam se hai, aur teri rah mein marna hazar zindagiyon se behtar hai. Ay Rabb! Hamare pareshan haal dilon ko sukoon ata kar aur hamare seenon ko ek baar phir apne noor aur iman se abad kar de.

رشتہِ وحدت چو قوم از دست داد،
صد گرہ بر روئے کارِ
ما فتاد ما پریشاں در جہاں چوں اختریم،
ہمدم و بیگانہ از یک دیگریم
باز ایں اوراق را شیرازہ کن،
باز آئینِ محبت تازہ کن
Rishta-e-wahdat chu qaum az dast daad,
sad girah bar roye kar-e-ma fatad
Ma pareshan dar jahan chun akhtarim,
hum-dam o begana az yak digarim
Baz een auraq ra shiraza kun,
baz aaeen-e-muhabbat taza kun
When the nation let go of the thread of unity,
a hundred knots fell upon our affairs.
We are scattered in the world like stars.
we are companions, yet strangers to one another.
Bind these scattered pages together again;
revive once more the law of love.
Urdu
اقبال قوم کی نااتفاقی پر دکھ کا اظہار کرتے ہوئے کہتے ہیں کہ جب سے مسلمانوں نے اتحاد کا رشتہ چھوڑا ہے، ہمارے ہر کام میں الجھنیں اور رکاوٹیں پیدا ہو گئی ہیں۔ ہم آسمان کے بکھرے ہوئے ستاروں کی طرح ہو گئے ہیں جو ایک ساتھ تو ہیں پر ایک دوسرے سے ناواقف ہیں۔ اے اللہ! ان بکھرے ہوئے افراد کو دوبارہ ایک لڑی میں پرو دے اور ہمارے درمیان وہی مثالی محبت اور بھائی چارہ پیدا کر دے جو اسلام کا طرہِ امتیاز تھا۔
Roman Urdu
Iqbal qaum ki na-ittifaqi par dukh ka izhar karte hue kehte hain ke jab se Musalmano ne ittihad ka rishta chora hai, hamare har kaam mein uljhanein aur rukawatein paida ho gayi hain. Hum asman ke bikhre hue sitaron ki tarah ho gaye hain jo ek sath to hain par ek doosre se nawakif hain. Ay Allah! In bikhre hue afraad ko dubara ek lari mein piro de aur hamare darmiyan wahi misali muhabbat aur bhai-chara paida kar de jo Islam ka turra-e-imtiyaz tha.

من کہ بہرِ دیگران سوزم چو شمع،
بزمِ خود را گریہ آموزم چو شمع
در جہاں یا رب ندیمِ من کجاست،
نخلِ سینائیم کلیمِ من کجاست
سینہِ عصرِ من از دل خالی است،
می تپد مجنوں کہ محمل خالی است
Man ke bahr-e-digaran sozam chu shama,
bazm-e-khud ra girya amozam chu shama
Dar jahan Ya Rabb nadeem-e-man kujanast,
nakhl-e-Sina-em Kaleem-e-man kujast
Seena-e-asr-e-man az dil khali ast,
mi-tapad Majnun ke mahmil khali ast
I, who burn like a candle for the sake of others,
Teach my assembly to weep like a candle.
O Lord! Where in this world is my companion?
I am the tree of Sinai,
but where is my Moses (the listener)?
The breast of my age is empty of heart;
Majnun trembles because the litter is empty.
Urdu
شاعر اپنی تنہائی کا ذکر کرتے ہوئے کہتے ہیں کہ میں شمع کی طرح دوسروں کے لیے جل رہا ہوں اور اپنی قوم کو بیدار کرنے کے لیے تڑپ رہا ہوں۔ لیکن میرا کوئی ہم خیال اور ہمراز نہیں ہے۔ میں اس درخت کی مانند ہوں جس پر طور کی بجلی گری تھی، مگر میرا کلام سننے والا کوئی ‘موسیٰ’ نہیں۔ میرے دور کے لوگوں کے سینے عشقِ حقیقی سے خالی ہیں، یہاں جذبہ تو ہے مگر مقصد غائب ہے۔
Roman Urdu
Shayar apni tanhai ka zikr karte hue kehte hain ke mein shama ki tarah doosron ke liye jal raha hoon aur apni qaum ko biddar karne ke liye tarap raha hoon. Lekin mera koi hum-khayal aur hum-raaz nahi hai. Mein us darakht ki manind hoon jis par Toor ki bijli giri thi, magar mera kalam sunne wala koi ‘Musa’ nahi. Mere daur ke logon ke seene ishq-e-haqiqi se khali hain, yahan jazba to hai magar maqsad ghaib hai.

خواہم از لطفِ تو یارے ہمد مے،
از رموزِ فطرتِ من محرمے
باز بینم در دلِ او روئے خویش،
تا بجاںِ او سپارم بوئے خویش
Khwaham az lutf-e-tu yaare hum-dame,
az rumooz-e-fitrat-e-man mahrame
Baz beenam dar dil-e-oo roye khoish,
ta ba jaan-e-oo suparam boye khoish
I seek from Your grace a companion
who is a confidant of the secrets of my nature.
So that I may see my own reflection in his heart,
and entrust my fragrance to his soul.
Urdu
دعا کے آخری حصے میں اقبال اللہ سے ایک ایسے سچے ساتھی کی درخواست کرتے ہیں جو ان کے افکار اور باطنی کیفیات کو سمجھ سکے۔ وہ چاہتے ہیں کہ کوئی ایسا صاحبِ دل ملے جس کے دل میں وہ اپنا عکس دیکھ سکیں اور اپنی فکر کی خوشبو اس کی روح کے حوالے کر دیں تاکہ یہ پیغام نسلِ نو تک پہنچ سکے۔
Roman Urdu
Dua ke aakhri hisse mein Iqbal Allah se ek aise sache sathi ki darkhwast karte hain jo un ke afkar aur batini kaifiyat ko samajh sake. Wo chahte hain ke koi aisa sahib-e-dil mile jis ke dil mein wo apna aks dekh sakein aur apni fikr ki khushbu us ki rooh ke hawale kar dein taake ye paigham nasl-e-nau tak pohanch sake.




