
(Armaghan-e-Hijaz-Farsi-51) Huzoor-e-Alam-e-Insani 7: Bibad Subhdam Shabnam Banaleed ببازِ صبحدم شبنم بنالید

ببازِ صبحدم شبنم بنالید
کہ دارم از تو اُمیدِ نگاہے
دلم افسردہ شد از صحبتِ گُل
چناں بگذر کہ ریزم بر گیاہے
Bibaad-e-subhdam shabnam banaleed
Ke daram az tu umeed-e-nigah-ay
Dil-am afsurda shud az sohbat-e-gul
Chunan bugzar ke reezam bar giyah-ay
The dew-drop cried out to the morning breeze: “I have the hope of one glance from you. My heart has grown weary and withered in the company of the rose; pass by me in such a way that I may fall upon a simple blade of grass.”
Full Explanation in Urdu and Roman Urdu
Urdu
صبح کی ہوا سے شبنم نے فریاد کی کہ میں تجھ سے ایک نگاہِ کرم کی امید رکھتی ہوں۔ پھولوں کی (شان و شوکت والی) صحبت سے میرا دل اب اکتا گیا اور مرجھا گیا ہے، تو میرے پاس سے اس طرح گزر کہ میں ان بڑے پھولوں سے گر کر کسی عام سی گھاس پر ٹپک پڑوں۔ (یہاں اقبال امراء کی رنگین محفلوں کے مقابلے میں غریبوں اور مسکینوں کی صحبت کو ترجیح دینے کا درس دے رہے ہیں)۔
Roman Urdu
Subh ki hawa se shabnam ne faryad ki ke mein tujh se ek nigah-e-karam ki umeed rakhti hoon. Phoolon ki (shaan-o-shaukat wali) sohbat se mera dil ab ukta gaya aur murjhaye gaya hai, tu mere paas se is tarah guzar ke mein in bade phoolon se gir kar kisi aam si ghaas par tapak paroon. (Yahan Iqbal umra ki rangeen mehfilon ke muqable mein ghareebon aur miskeenon ki sohbat ko tarjih dene ka dars de rahe hain).




