
(Zabur-e-Ajam-135) Part 2-74: Kam Sukhan Ghuncha Ke Dar Parda Dil Raze Dasht کَم سُخَن غُنْچہ کہ دَر پَرْدَہ دِل رازے داشت


کَم سُخَن غُنْچہ کہ دَر پَرْدَہ دِل رازے داشت
دَر ہُجُومِ گُل و رَیحاں غَمِ دَمْسازے داشت!
Roman Urdu Translation
Kam sukhan ghuncha ki dar parda dil raazay daasht,
Dar hujoom-e-gul o reehan gham-e-damsazay daasht!
English Translation
The silent bud, who kept a secret hidden within its veil, possessed the grief of a companion amidst the crowd of flowers and herbs!
Urdu
اقبال ایک ایسی کلی کا ذکر کر رہے ہیں جو خاموش رہتی ہے اور جس کے سینے میں معرفت یا محبت کا کوئی گہرا راز چھپا ہوا ہے۔ وہ باغ میں دیگر پھولوں اور خوشبودار گھاس کے درمیان تنہا نہیں ہے، بلکہ اس کے پاس اپنے ایک خاص دوست یا محبوب کی یاد کا دکھ موجود ہے۔ یہ دکھ اسے عام پھولوں کی بھیڑ سے ممتاز کرتا ہے کیونکہ اس کا تعلق ظاہر سے نہیں بلکہ باطن سے ہے۔
Roman Urdu
Iqbal ek aysi kali ka zikr kar rahe hain jo khamosh rehti hai aur jis ke seene mein marifat ya mohabbat ka koi gehra raaz chhupa hua hai. Wo bagh mein digar phoolon aur khushbudar ghaas ke darmiyan tanha nahi hai, balkey is ke paas apne ek khaas dost ya mehboob ki yaad ka dukh maujood hai. Ye dukh isay aam phoolon ki bheer se mumtaz karta hai kyunke is ka talluq zahir se nahi balkey batin se hai.

مَحْرَمے خواست زِ مُرغِ چَمَن و بادِ بَہَار
تَکِیَہ بَر صُحْبَتِ آن کَرد کہ پَرْوازے داشت!
Roman Urdu Translation
Mahrame khwast zi murgh-e-chaman o baad-e-bahar,
Takiya bar sohbat-e-aan kard ki parwazay daasht!
English Translation
It sought a confidant in the bird of the garden and the spring breeze; it relied on the company of those who possessed the power of flight!
Urdu
اس معصوم غنچے نے اپنا راز بانٹنے کے لیے چمن کے پرندوں اور صبحِ بہار کی ہواؤں کو چنا۔ اس نے ان پر بھروسہ کیا کیونکہ وہ متحرک تھے اور اڑنے کی صلاحیت رکھتے تھے۔ مگر اسے یہ خبر نہ تھی کہ جب حالات بدلیں گے اور خزاں آئے گی، تو یہ اڑنے والے پرندے اور خوشگوار ہوائیں اسے تنہا چھوڑ کر اڑ جائیں گی۔ یہ شعر سبق دیتا ہے کہ عارضی اور خود غرض دوستوں پر بھروسہ کرنا نادانی ہے، کیونکہ وہ صرف اچھے وقت کے ساتھی ہوتے ہیں۔
Roman Urdu
Is masoom ghunche ne apna raaz baantne ke liye chaman ke parindon aur subh-e-bahar ki hawayon ko chuna. Is ne in par bharosa kiya kyunke wo mutaharrik thay aur urne ki salahiyat rakhte thay. Magar isay ye khabar na thi ke jab halat badlein ge aur khazan aaye gi, to ye urne wale parinde aur khush-gawar hawayein isay tanha chhor kar ur jayen gi. Ye sher sabaq deta hai ke aarzi aur khud-gharaz doston par bharosa karna nadani hai.




