(Javed Nama-47) Rooh-e-Hindustan Nala Wa Faryad Mee Kunad روح ہندوستاں نالہ و فریاد می کند 

شمعِ جاں افسرد در فانوسِ ہند 

ہندیاں بیگانہ از ناموسِ ہند !

مردکِ نامحرم از اسرارِ خویش 

زخمے خود کم زند بر تارِ خویش !

رفتہ را ہر زماں بندد نظر 

از تشِ افسردہ می سوزد جگر !

بندہا بر دست و پائے من از دست 

نالہ ہائے نارسائے من از دست !

Roman Urdu)

Shama-e-jaan afsurd dar fanoos-e-Hind

Hindiyan beigana az namoos-e-Hind !

Mardak-e-na-mahram az asraar-e-kheish

Zakhme khod kam zanad bar taar-e-kheish !

Rafta ra har zamaan bandad nazar

Az tish-e-afsurda mi sozad jigar !

Band-ha bar dast o paye man az dast

Nala-haye na-rasaye man az dast !

English Translation

The lamp of life has completely burned out inside the lantern of India, and the people of India have become entirely strangers to the honor and dignity of their own homeland! The modern human, completely ignorant of his own inner secrets and potential, no longer strikes his plectrum against the strings of his own soul’s instrument! He keeps his eyes permanently fixed upon the dead past; and his liver burns uselessly with the cold, extinguished ashes of forgotten fires! It is precisely because of these people that heavy chains are bound around my hands and feet, and my weak, ineffective cries are also due to their utter helplessness!

Urdu

تشریح: ہندوستان کی مظلوم روح روتے ہوئے فریاد کرتی ہے کہ افسوس! ہند کے خوبصورت فانوس میں زندگی اور غیرت کی شمع بجھ چکی ہے، اور یہاں کے رہنے والے خود اپنے وطن کی عزت، وقار اور آزادی کی حفاظت سے بالکل غافل ہو چکے ہیں۔ یہاں کا انسان اتنا چھوٹا اور حقیر (مردک) ہو چکا ہے کہ وہ اپنی خودی کے چھپے ہوئے خزانوں اور باطنی طاقت سے بالکل ناواقف ہے۔ اس کے پاس اپنا ایک شاندار ساز تو ہے، مگر وہ اس ساز کے تاروں پر چوٹ مار کر کائناتی نغمے بیدار کرنا بھول چکا ہے، یعنی وہ اپنی تخلیقی صلاحیتیں کھو بیٹھا ہے۔ یہاں کے لوگوں کی سب سے بڑی بیماری یہ ہے کہ وہ حال کو بدلنے کے بجائے ہر وقت ماضی کی یادوں میں کھوئے رہتے ہیں۔ وہ گزری ہوئی تاریخ پر فخر تو کرتے ہیں، مگر خود عمل نہیں کرتے؛ ان کا جگر ماضی کی بجھی ہوئی راکھ سے تپ رہا ہے جس کا کوئی فائدہ نہیں ہے۔ روحِ ہند کہتی ہے کہ ایسے ہی نااہل اور غلام ابنِ غلام لوگوں کی بزدلی کی وجہ سے میرے ہاتھوں اور پاؤں میں انگریزوں کی غلامی کی یہ بیڑیاں پڑی ہیں، اور میرے نالے بھی ان کی بے حسی کی وجہ سے بے اثر ہو کر رہ گئے ہیں۔

Roman Urdu

Hindustan ki mazloom rooh rote hue faryad karti hai ke afsoos! Hind ke khoobsoorat fanoos mein zindagi aur ghairat ki shama bujh chuki hai, aur yahan ke rehne wale khud apne watan ki izzat, waqaar aur aazadi ki hifazat se bilkul ghafil ho chuke hain. Yahan ka insan itna chhota aur haqeer (mardak) ho chuka hai ke wo apni khudi ke chhupe hue khazanon aur baatni taqat se bilkul nawaqif hai. Us ke paas apna ek shandar saaz to hai, magar wo is saaz ke taron par chot maar kar kainati naghme bidaar karna bhool chuka hai, yani wo apni takhliqi salahiyatein kho betha hai. 

Yahan ke logon ki sab se bari bemari ye hai ke wo haal ko badalning ke bajaye har waqt maazi ki yaadon mein khoye rehte hain. Wo guzri hui tareekh par fakhr to karte hain, magar khud amal nahi karte; un ka jigar maazi ki bujhi hui raakh se tap raha hai jis ka koi faida nahi hai. Rooh-e-Hind kehti hai ke aise hi na-ahl aur ghulam ibn-e-ghulam logon ki buzdili ki wajah se mere hathon aur paon mein Angrezon ki ghulami ki ye beeriyan pari hain, aur mere naale bhi in ki be-hissi ki wajah se be-asar ho kar reh gaye hain.

خویشتن را از خودی پرداختہ

 از رسومِ کہنہ زنداں ساختہ !

آدمیت از وجودش دردمند 

عصرِ نو از پاک و ناپاکش نژند !

بگذر از فقرے کہ عریانی دید 

اے خنک فقرے کہ سلطانی دید !

الحذر از جبر و ہم از خوئے صبر 

جابر و مجبور را زہر است جبر !

Roman Urdu)

Kheishtan ra az khudi pardakhta

Az rusoom-e-kuhna zindaan saakhta !

Aadamiyat az wajood-ash dardmand

Asr-e-nau az pak o na-pak-ash nazhand !

Bugzar az faqray ke uryaani dehad

Aey khunak faqray ke sultani dehad !

Al-hazar az jabr o ham az khoo-e-sabr

Jabir o majboor ra zahr ast jabr !

English Translation

They have completely emptied and alienated themselves from their selfhood; and out of ancient, outdated customs, they have built a mental prison around themselves! True humanity is deeply in pain because of their lifeless existence; and the Modern Age feels humiliated by their distorted notions of the pure and the impure! Pass away and distance yourself from that false spiritual poverty (Faqa) which brings nothing but nakedness and misery; how blessed is that true spiritual poverty (Faqr) which bestows royal sovereignty! Beware and run away from tyranny, and equally beware of the habit of passive, silent patience; for tyranny acts as a deadly poison for both the oppressor and the oppressed!

Urdu

تشریح: روحِ ہندوستان اپنے لوگوں کا المیہ بیان کرتے ہوئے کہتی ہے کہ انہوں نے اپنے آپ کو اپنی سچی خودی اور غیرت سے بالکل خالی کر لیا ہے، اور اپنے اردگرد صدیوں پرانی، جاہلانہ اور فرسودہ رسم و رواج کا ایک ایسا قید خانہ بنا لیا ہے جس سے وہ باہر نکلنا ہی نہیں چاہتے۔ ان کی اس ذہنی اور اخلاقی پستی کی وجہ سے پوری انسانیت شرمندہ اور دکھ میں مبتلا ہے، اور یہ جدید دور ان کے کچے، توہم پرستانہ اور لکیر کے فقیر جیسے عقیدوں کی وجہ سے ذلیل و خوار ہو رہا ہے۔ اس کے بعد وہ فقر کی دو قسمیں بتاتی ہے: ایک وہ فقر اور درویشی ہے جو انسان کو کمزور، بزدل، برہنہ اور محتاج بنا دیتی ہے، ایسے فقر پر لعنت بھیجو اور اس سے دور رہو؛ مبارک اور سچا فقر تو وہ ہے جو انسان کی خودی کو اتنا بلند کر دے کہ وہ فقیری میں بھی شہنشاہوں کی طرح جئے اور باطل کے سامنے سر نہ جھکائے۔ وہ مزید خبردار کرتی ہے کہ ظالم کے ظلم (جبر) سے بھی بچو اور مظلوم کی اس بزدلانہ خاموشی (خوئے صبر) سے بھی پناہ مانگو جو وہ ظلم سہتے ہوئے اختیار کرتا ہے، کیونکہ یہ جبر ظالم اور مظلوم دونوں کے اخلاق کے لیے ایک مہلک زہر کی طرح ہے۔

Roman Urdu

Rooh-e-Hindustan apne logon ka almiya bayan karte hue kehti hai ke inhon ne apne aap ko apni sachi khudi aur ghairat se bilkul khali kar liya hai, aur apne ardgird sadiyon purani, jahilana aur farsooda rasm-o-riwaj ka ek aisa qaid-khana bana liya hai jis se wo bahar nikalna hi nahi chahte. In ki is zehni aur akhlaqi pasti ki wajah se poori insaniat sharminda aur dukh mein mubtala hai, aur ye jadeed dor in ke kache, tawahum-parastan itne lakeer ke faqeer jaise aqeedon ki wajah se zaleel o khwar ho raha hai. 

Is ke baad wo faqr ki do qismein batati hai: ek wo faqr aur darweshi hai jo insan ko kamzoor, buzdil, barahna aur muhtaj bana deti hai, aise faqr par la’nat bhejo aur us se door raho; mubarak aur sacha faqr to wo hai jo insan ki khudi ko itna buland kar de ke wo faqeeri mein bhi shehanshahon ki tarah jiye aur baatil ke saamne sar na jhukaye. Wo mazeed khabar-daar karti hai ke zalim ke zulm (jabr) se bhi bacho aur mazloom ki is buzdilana khamoshi (khoo-e-sabr) se bhi panah mango jo wo zulm sehte hue ikhtiyar karta hai, kyunke ye jabr zalim aur mazloom donon ke akhlaq ke liye ek muhlik zahr ki tarah hai.

ایں بہ پیہم جبر خوگر می شود

 آں بہ پیہم صبر خوگر می شود !

ہر دو را ذوقِ ستم گردد فزوں 

در منڈ پالیست قومی یعلمون

تا جہاںِ رنگ و بو را از ثبات 

کے شبِ ہندوستاں آید بہ روز !

مرد جعفر ، زندہ روحِ او ہنوز ! 

ت از قیدِ یک بدن و امی رہے

Roman Urdu)

Een ba paiham jabr khogar mi shavad

Aan ba paiham sabr khogar mi shavad !

Har do ra zouq-e-sitam gardad fazoon

Dar mandan “Ya laita qaumi ya’lamoon” !

Ta jahan-e-rang o boo ra az subaat

Kay shab-e-Hindustan aayed ba roz !

Murd Jafar, zinda rooh-e-o hanooz !

Ta za qaid-e-yak badan wa mi rahay

English Translation

The former (the tyrant) becomes continuously addicted to inflicting cruelty, while the latter (the oppressed) becomes permanently habituated to enduring it in silence! Consequently, the taste for oppression increases in both of them (one loves to oppress, the other loves to be oppressed); hence my heart bleeds as I repeat: “O, I wish my people knew the truth!” As long as this physical world of color and scent remains stable in this state, how can the dark night of India ever turn into a bright day? Mir Jafar is dead and buried, but his treacherous spirit is still completely alive! The moment it escapes the prison of one single physical body,

Urdu

تشریح: روحِ ہند ظلم اور بزدلی کی نفسیات کھولتے ہوئے کہتی ہے کہ جب معاشرے میں ظلم بڑھتا ہے تو ظالم (جابر) مسلسل ظلم کرنے کا عادی بن جاتا ہے اور مظلوم (مجبور) چپ چاپ ظلم سہنے کا عادی ہو جاتا ہے۔ نتیجہ یہ نکلتا ہے کہ دونوں کے اندر ظلم کا ایک بیمار ذوق بڑھ جاتا ہے—ظالم کو تماشہ دکھانے میں مزا آتا ہے اور مظلوم کو کوڑے کھانے کی عادت ہو جاتی ہے۔ اسی دکھ کی وجہ سے میری زبان پر قرآن پاک کا یہ جملہ جاری رہتا ہے کہ “کاش میری قوم اس حقیقت کو جان لیتی اور سمجھ جاتی!” جب تک کائنات کا یہ نظام اسی غلامانہ حالت پر قائم رہے گا، تب تک ہندوستان کی یہ اندھیری رات کبھی بھی آزادی کی روشن صبح میں کیسے بدل سکتی ہے؟ اس کے بعد وہ غداروں کی حقیقت آشکار کرتے ہوئے کہتی ہے کہ تاریخ کا وہ غدار میر جعفر اگرچہ جسمانی طور پر مر چکا ہے، مگر اس کی بدبخت اور منافقانہ روح آج بھی پوری طرح زندہ ہے! وہ روح مری نہیں ہے، بلکہ وہ جیسے ہی کسی ایک انسان کے مرنے پر اس کے بدن کی قید سے آزاد ہوتی ہے، تو فوراً کسی دوسرے زندہ انسان کے اندر اپنا ٹھکانہ بنا لیتی ہے۔

Roman Urdu

Rooh-e-Hind zulm aur buzdili ki nafsiyat kholte hue kehti hai ke jab muashere mein zulm barhta hai to zalim (jabir) musalsal zulm karne ka aadi ban jata hai aur mazloom (majboor) chup chap zulm sehne ka aadi ho jata hai. Natija ye nikalta hai ke donon ke andar zulm ka ek bimar zouq barh jata hai—zalim ko tamasha dikhane mein maza aata hai aur mazloom ko kore khane ki aadat ho jati hai. 

Isi dukh ki wajah se meri zaban par Quran Pak ka ye jumla jari rehta hai ke “Kaash meri qaum is haqeeqat ko jaan leti aur samajh jati!” Jab tak kainat ka ye nizam isi ghulamana halat par qaim rahe ga, tab tak Hindustan ki ye andheri raat kabhi bhi aazadi ki roshan subah mein kaise badal sakti hai? Is ke baad wo ghaddaron ki haqeeqat aashkar karte hue kehti hai ke tareekh ka wo ghaddar Mir Jafar agarche jismani tor par mar chuka hai, magar us ki bad-bakht aur munafiqana rooh aaj bhi poori tarah zinda hai! Wo rooh mari nahi hai, balkeh wo jaise hi kisi ek insan ke marne par us ke badan ki qaid se aazad hoti hai, to foran kisi doosre zinda insan ke andar apna thikana bana leti hai.

آشیاں اندر تنِ دیگر نہد !

 گاہ او را با کلیسا ساز باز

گاہ پیشِ دیریاں اندر نیاز ! 

دیں اور آئینِ او سوداگری است

عنتری اندر لباسِ حیدری است ! 

گردد و گر رسم اور آئینِ او

Roman Urdu)

Ashiyan andar tan-e-deegar nahad !

Gah o ra ba kaleesa saaz-baaz

Gah peish-e-deiriyan andar niyaz !

Dein aur aaeen-e-o saudagari ast

Antari andar libas-e-Haidari ast !

Gardad o gar rasm aur aaeen-e-o

English Translation

It immediately builds its nest inside another living body! Sometimes it makes secret deals and compromises with the Western Church (Imperialists); And sometimes it bows down in fake humility before the idolaters of the temple! It’s only religion and ultimate constitution is pure commercialism and greed; it is nothing but a cowardly slave (Antar) disguised in the majestic lion-robes of Ali (Haidar)! If you observe its daily customs, trends and political laws,

Urdu

تشریح: روحِ ہند کہتی ہے کہ میر جعفر کی وہ غدار روح ایک جسم سے نکل کر دوسرے جسم میں منتقل ہو جاتی ہے اور اپنا نیا گھونسلا بنا لیتی ہے۔ یہی وجہ ہے کہ وہ غدار روح کبھی تو گرجا گھر اور عیسائیوں (یعنی مغربی حکمرانوں اور انگریز استعمار) کے ساتھ مل کر اپنے ہی ملک کے خلاف خفیہ ساز باز اور سودے بازی کرتی ہے، اور کبھی مندر والوں (دیریاں) کے سامنے جا کر اپنی جھوٹی نیاز مندی اور وفاداری کا یقین دلاتی ہے۔ اس جعفرانہ روح کا کوئی دین، کوئی مذہب اور کوئی ایمان نہیں ہے، بلکہ اس کا اصل دین صرف “سوداگری” یعنی اپنے مفاد، پیسے اور کرسی کا سودا کرنا ہے۔ یہ غدار لوگ باہر سے تو حضرت علی کرم اللہ وجہہ کے نام لیوا اور بہادر بنتے ہیں (لباسِ حیدری)، مگر ان کے اندر عنتر (عرب کا ایک کافر بزدل غلام) جیسا گھٹیا، بزدل اور منافق انسان چھپا بیٹھا ہوتا ہے۔ اگر تم ان کے طور طریقوں، سیاست اور قوانین کا جائزہ لو تو تمہیں ہر جگہ منافقت ہی منافقت نظر آئے گی۔

Roman Urdu

Rooh-e-Hind kehti hai ke Mir Jafar ki wo ghaddar rooh ek jism se nikal kar doosre jism mein muntaqil ho jati hai aur apna naya ghonsla bana leti hai. Yehi wajah hai ke wo ghaddar rooh kabhi to girja ghar aur Eisaiyon (yani maghribi hukmranon aur Angrez ist’amaar) ke sath mil kar apne hi mulk ke khilaf khufia saaz-baaz aur sode-bazi karti hai, aur kabhi mandir walon (deiriyan) ke saamne ja kar apni jhooti niyaz-mandi aur wafadari ka yaqeen dilati hai. 

Is Jafarana rooh ka koi dein, koi mazhab aur koi imaan nahi hai, balkeh us ka asl dein sirf “saudagari” yani apne mufaad, paise aur kursi ka soda karna hai. Ye ghaddar log bahar se to Hazrat Ali (Karam Allah Wajhah) ke naam-lewa aur bahadur bante hain (libas-e-Haidari), magar in ke andar Antar (Arab ka ek kafir buzdil ghulam) jaisa ghatya, buzdil aur munafiq insan chhupa betha hota hai. Agar tum in ke tor-tareeqon, siyasat aur qawaneen ka jaiza lo to tumhen har jagah munafiqat hi munafiqat nazar aaye gi.

گردد و گر پیش ازیں چیزی دگر مسجودِ او

 در زمانِ ما وطن معبودِ او !

ظاہرِ او از غمِ دیں دردمند 

باطنش چوں دیریاں زنّار بند !

جعفر اندر ہر بدن ملّت کش است

 ایں مسلمانے کہن ملّت کش است !

خند خندان است و با کس یار نیست 

مار اگر خنداں شود جز مار نیست !

Roman Urdu)

Gardad o gar peish az een cheezay digar

Masjood-e-o dar zaman-e-ma watan ma’bood-e-o !

Zahir-e-o az gham-e-dein dardmand

Batin-ash chon deiriyan zunnaar band !

Jafar andar har badan millat-kush ast

Een musalmanay kuhan millat-kush ast !

Khand-khandan ast o ba kas yaar neist

Maar agar khandan shavad juz maar neist !

English Translation

They completely alter their allegiance; if in the past their object of worship was something else, in our modern times, the “Geographical Nation” has become their supreme idol and God! Outwardly, they pretend to be deeply pained and worried by the sorrows of religion; but inwardly, they are wearing the infidel’s sacred thread just like the priests of the temple! This Jafar-spirit, in whatever body it resides, acts as a killer of the nation; this ancient, corrupt style of pretending to be a Muslim is inherently destructive to the community! It smiles and laughs very warmly at you, but it is never a true friend to anyone; for even if a venomous snake appears to be smiling, it remains nothing but a deadly snake!

Urdu

تشریح: روحِ ہندوستان کہتی ہے کہ وقت کے ساتھ ساتھ ان غداروں کے قبلے اور معبود بھی بدلتے رہتے ہیں۔ پرانے دور میں اگر ان کے سجدہ کرنے کی جگہ کوئی اور تھی، تو آج کے اس جدید دور میں انہوں نے “وطن پرستی” (مغربی قوم پرستی جس نے مسلمانوں کو ٹکڑوں میں بانٹ دیا) کو اپنا سب سے بڑا خدا اور معبود بنا لیا ہے۔ ان منافقوں کا ظاہری حال یہ ہے کہ یہ باتوں میں ایسا دکھاتے ہیں جیسے انہیں اسلام اور دین کا بہت بڑا درد ہے اور وہ قوم کے لیے رو رہے ہیں، مگر ان کا باطن اور دل مندر کے پجاریوں کی طرح کفر کے زنار سے بندھا ہوا ہے، یعنی وہ اندر سے غیروں کے ایجنٹ ہیں۔ میر جعفر کی یہ روح جس کسی انسان کے بدن میں بھی داخل ہوتی ہے، وہ اپنی قوم کا سودا کرتی ہے اور ملت کی جڑوں کو کاٹتی ہے۔ یہ پرانی، نام نہاد اور منافقانہ مسلمانی دراصل قوم کو اندر سے کھوکھلا کر کے مار دینے والی مسلمانی ہے۔ یہ غدار آپ کے سامنے بڑے ہنس مکھ، ہمدرد اور مخلص بن کر آئیں گے، مگر یاد رکھو، یہ کسی کے سچے دوست نہیں ہو سکتے؛ اگر کوئی زہریلا سانپ آپ کو دیکھ کر ہنستا ہوا محسوس ہو، تو وہ اپنی حقیقت میں صرف ایک سانپ ہی ہوتا ہے جو موقع ملتے ہی ڈس لے گا۔

Roman Urdu

Rooh-e-Hindustan kehti hai ke waqt ke sath sath in ghaddaron ke qible aur ma’bood bhi badalte rehte hain. Purane dor mein agar in ke sajda karne ki jagah koi aur thi, to aaj ke is jadeed dor mein inhon ne “watan-parasti” (maghribi qaum-parasti jis ne musalmanon ko tukron mein baant diya) ko apna sab se bara khuda aur ma’bood bana liya hai. 

In munafiqon ka zahiri haal ye hai ke ye baaton mein aisa dikhate hain jaise unhen Islam aur dein ka bahut bara dard hai aur wo qaum ke liye ro rahe hain, magar in ka batin aur dil mandir ke pujariyon ki tarah kufr ke zunnaar se bandha hua hai, yani wo andar se ghairon ke agent hain. Mir Jafar ki ye rooh jis kisi insan ke badan mein bhi dakhil hoti hai, wo apni qaum ka soda karti hai aur millat ki jaron ko kaat-ti hai. Ye purani, naam-nihad aur munafiqana musalmani darasl qaum ko andar se khokhla kar ke maar dene wali musalmani hai. Ye ghaddar aap ke saamne bare hans-mukh, hamdard aur mukhlis ban kar aayein ge, magar yaad rakho, ye kisi ke sache dost nahi ho sakte; agar koi zahrila saanp aap ko dekh kar hansta hua mehsoos ho, to wo apni haqeeqat mein sirf ek saanp hi hota hai jo mauqa milte hi das le ga.

از نفاقش وحدتِ قوے دو نیم 

ملّتِ او از وجودِ او لتیم !

ملّتے را ہر کجا غارت گری است

 اصلِ او از صادقے یا جعفرے است !

الاماں از روحِ جعفر الاماں 

الاماں از جعفرانِ ایں زماں !

Roman Urdu)

Az nifaq-ash wahdat-e-quwaye do neem

Millat-e-o az wajood-e-o lateem !

Millatay ra har kuja gharat-gari ast

Asl-e-o az Sadiqay ya Jafaray ast !

Al-amaan az rooh-e-Jafar, al-amaan

Al-amaan az Jafaran-e-een zamaan !

English Translation

Due to its double-dealing and hypocrisy, the collective strength and unity of the nation is split into pieces; and because of its dark existence, the community has been orphaned (Lateem)! Wherever in the world a nation is plundered, looted and brought to ruin, its root cause is always the betrayal of a Sadiq or a Jafar! I seek refuge and ultimate protection from the ancient spirit of Jafar, O Lord! And I seek absolute refuge from the modern-day Jafars of this present time!

Roman Urdu 

تشریح: روحِ ہند اپنے نوحے کے آخری حصے میں غداری کا حتمی نتیجہ بیان کرتے ہوئے کہتی ہے کہ اس جعفرانہ نفاق اور منافقت کی وجہ سے قوم کا شیرازہ بکھر جاتا ہے اور اس کا اتحاد دو ٹکڑے (دو نیم) ہو جاتا ہے۔ اس غدار کے ناپاک وجود کی وجہ سے اس کی اپنی پوری قوم اور ملت یتیم اور بے سہارا (لتیم) ہو کر رہ جاتی ہے اور اپنا وقار کھو دیتی ہے۔ دنیا کی تاریخ اٹھا کر دیکھ لو، جہاں کہیں بھی کسی مظلوم قوم کو غیروں نے لوٹا، غارت گری کی اور اسے تباہ و برباد کیا، اگر تم اس تباہی کی گہرائی میں جاؤ گے تو تمہیں اس کی اصل وجہ کوئی نہ کوئی “میر صادق” یا کوئی نہ کوئی “میر جعفر” ہی ملے گا، جو دشمنوں سے زیادہ خطرناک ثابت ہوا ہو۔ اس لیے، روحِ ہند اللہ تعالیٰ کے حضور گڑگڑا کر آخری فریاد کرتی ہے کہ اے میرے مالک! میں تاریخ کے اس پرانے میر جعفر کی روح سے بھی پناہ مانگتی ہوں، اور سب سے بڑھ کر میں آج کے اس دور کے ان نئے “جعفروں” اور ضمیر فروش لیڈروں سے پناہ مانگتی ہوں جو اپنے ذاتی مفاد کے لیے پوری قوم کا سودا کر رہے ہیں!

Roman Urdu 

Rooh-e-Hind apne nohe ke aakhri hisse mein ghaddari ka hatmi natija bayan karte hue kehti hai ke is Jafarana nifaq aur munafiqat ki wajah se qaum ka sheeraza bikhar jata hai aur us ka ittihad do tukre (do neem) ho jata hai. Is ghaddar ke naapak wajood ki wajah se us ki apni poori qaum aur millat yateem aur be-sahara (lateem) ho kar reh jati hai aur apna waqaar kho deti hai. 

Dunya ki tareekh utha kar dekh lo, jahan kahin bhi kisi mazloom qaum ko ghairon ne loota, gharat-gari ki aur use tabah o barbaad kiya, agar tum is tabahi ki gehrai mein jao ge to tumhen us ki asl wajah koi na koi “Mir Sadiq” ya koi na koi “Mir Jafar” hi mile ga, jo dushmanon se zyada khatar-naak sabit hua ho. Is liye, Rooh-e-Hind Allah Ta’ala ke huzoor gir-gira kar aakhri faryad karti hai ke aey mere Maalik! Mein tareekh ke is purane Mir Jafar ki rooh se bhi panah mangti hoon, aur sab se barh kar mein aaj ke is dor ke in naye “Jafaron” aur zameer-firoosh leaderon se panah mangti hoon jo apne zaati mufaad ke liye poori qaum ka soda kar rahe hain!

Share your love

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *