Abdul Syed

سخن آراستن حاصل است بر ناید آنچه در قعرِ دل است ! گرچہ من صد نکتہ بے حجاب نکتہ دارام کہ ناید در کتاب ! حرف و صوت او را کند پوشیدہ تر گر بگویم می شود پیچیدہ تر !…

گرچہ جنت از تجلی ہائے اوست — جاں نیا ساید بجز دیدار دوست ماز اصل خویشتن در پردہ ایم — طائریم و آشیاں گم کردہ ایم علم اگر کج فطرت و بد گوہر است — پیش چشم ما حجاب اکبر…

بادے نرسید، خداچے می جوئی؟ — ز خود گریختہ، آشنا چہ می جوئی؟ دگر بشاخِ گل آویز و آب و نم درکش — پریدہ رنگ! زبادِ صبا چہ می جوئی؟ دو قطرہ خوں دل است آنچہ مشک می نامند —…

زندہ رود رخصت می شود از فردوس بریں و تقاضای حورانِ بہشتی شیشہ صبر و سکوتم ریز ریز — پیرِ رومی گفت در گوشم کہ خیز آں حدیثِ شوق و آں جذب و یقیں — آہ آں ایوان و آں…

  پیغام سلطان شہید بہ رودِ کاویری حقیقتِ حیات و مرگ و شہادت  رودِ کاویری یکے نرمک خرام — خستہ شاید کہ از سیرِ دوام در کہستاں عمرہا نالیدہ — راہِ خود را با مژہ کاویدہ اے مرِ خوشتر ز…

دست را چوں مرکبِ تیغ و قلم کردی مدار ہیچ غم گر مرکبِ تن لنگ باشد یا عرن ! از سرِ شمشیر و از نوکِ قلم زاید ہنر اے برادر ہنچو نور از نار و نار از نارون ! بے…

رفت در جانم نوائے بھرتری مست بودم از نوائے بھرتری ! گفت رومی “چشمِ دل بیدار بہ بروں از حلقۂ افکار نہ ! کرده بر بزمِ درویشاں گزر یک نظر کاخِ سلاطیں ہم نگر ! خسروانِ مشرق اندر انجمن سطوتِ…