رومی آن عشق و محبت را دلیل تشنہ کامان را کلامش سلسبیل گفت “آن شعرے کہ آتش اندروست اصلِ او از گرمیِ اللہ ہو ست ! آن نوا گلشن کند خاشاک را آن تو ابرہم زند افلاک را Roman Urdu…
تا چند ہمی رانی زورق بہ سراب اندر زادی بہ حجاب اندر، میری بہ حجاب اندر ! چوں سرمۂ رازی را از دیدہ فرو شستم تقدیرِ امم دیدم پنہاں بہ کتاب اندر ! بر دشت و خیاباں پیچ، بر کوہ…
مردِ عارف گفتگو را در بہ بست مستِ خود گردید و از عالم گسست ! ذوق و شوق او از دست او ربود در وجود آمد ز نیرنگِ شہود با حضورش ذرہ ہا مانندِ طور بے حضورِ او نہ نور…
ذاتِ حق را نیست این عالم حجاب غوطہ را حائل نگردد نقشِ آب زادن اندر عالمی دیگر خوش است تا شبابِ دیگری آید بدست ! حق ورائے مرگ و عینِ زندگی است بندہ چوں میرد نمی داند کہ چیست !…
من چو کوران دست بر دوش رفیق پا نہادم اندر آن غار عمیق ماہ را از ظلمتش دل داغ داغ اندر او خورشید محتاج چراغ ! وہم و شک بر من شبیخون ریختند عقل و ہوشم را بہ دار آویختند…
ایں زمیں و آسماں ملک خداست ایں مہ و پرویں ہمہ میراث ماست! اندریں رہ ہرچہ آید در نظر با نگاہِ محرمے او را نگر چوں غریباں دور دیارِ خود مرو اے ز خود گم اندکے بیباک شو! ایں و…
عقل تو حاصل حیات عشق تو سر کائنات پیکر خاک ! خوش بیا ایں سوے عالم جہات زہرہ و ماہ و مشتری از تو رقیب یک دگر از پنے یک نگاہ تو کشمکش تجلیات در رہ دوست جلوہ ہاست تازہ…
تمہیدِ زمینی-2 از کلامش جان من بیتاب شد در تنم ہر ذرہ چوں سیماب شد ناگہاں دیدم میاں غرب و شرق آسماں در یک سحاب نور غرق زاں سحاب افرشتہ آمد فرود با دو طلعت، ایں چو آتش، آں چو…
عشق شور انگیز بے پروائے شہر شعلہ او میر واز غوغائے شہر خلوتے جوید بدشت و کوہسار یا لب دریائے ناپیدا کنار من کہ دریاراں ندیدم محرمے بر لب دریا بیاسودم دمے بحر و ہنگام غروب آفتاب نیلگوں آب از…
فروغِ مشتِ خاک از نوریاں افزوں شود روزے زمیں از کوکبِ تقدیرِ او گردوں شود روزے خیالِ او کہ از سیلِ حوادث پرورش گیرد ز گردابِ سپہرِ نیلگوں بیروں شود روزے Roman Urdu of Ashaar Farogh-e-musht-e-khak az nooriyan afzoon shawad…
