سرگزشتِ آدم اندر شرق و غرب — بہرِ خاکے فتنہ ہائے حرب و ضرب ! یک عروس و شوہرِ او ما ہمہ — آں فسو نگر، پے ہمہ ہم باہمہ ! عشوہ ہائے او ہمہ مکر و فن است —…
بندہٴ حق بے نیاز از ہر مقام — نہ غلامِ او کس و نہ او کس را غلام بندہٴ حق مردِ آزاد است و بس — ملک و آئینش خداداد است و بس رسم و راہ و دین و آئینش…
در دو عالم ہر کجا آثارِ عشق — ابنِ آدم سرّے از اسرارِ عشق سرّ عشق از عالمِ ارحام نیست — او ز سام و حام و روم و شام نیست کوکبِ بے شرق و غرب و بے غروب —…
غربیاں را زیرکی سازِ حیات — شرقیاں را عشق رازِ کائنات زیرکی از عشق گردد حق شناس — کارِ عشق از زیرکی محکم اساس عشق چوں با زیرکی ہمبر شود — نقشبندِ عالمِ دیگر شود خیز و نقشِ عالمِ دیگر…
صاحبِ سرمایہ از نسلِ خلیل — یعنی آں پیغمبرِ بے جبرئیل زانکہ حق و باطلِ او مضمر است — قلبِ او مؤمن و دماغش کافر است غربیاں گم کردہ اند افلاک را — در شکم جویند جاںِ پاک را! رنگ…
زندہ رود! از خاکداں ما بگوئے — از زمین و آسمانِ ما بگوئے خاکی و چوں قدسیاں روشن بصر! — از مسلماناں بدہ ما را خبر! Roman Persian Zinda Rood! az khakdan-e-ma bagooy — Az zameen-o-asman-e-ma bagooy Khaki-o-chuun qudsiyan roshan-basar!…
مشتِ خاکے کارِ خود را بردہ پیش — در تماشائے تجلی ہائے خویش! یا من افتادم بدامِ ہست و بود — یا بدامِ من اسیر آمد وجود! اندریں نیلی شفق چاک از من است؟ — من ز افلاکم کہ افلاک…
سینہ ما از محمدؐ داغ داغ — از دمِ او کعبہ را گل شد چراغ! از ہلاکِ قیصر و کسریٰ سرود — نوجواناں را زدستِ ما ربود ساحر و اندر کلامش ساحری است — ایں دو حرفِ لا الہ خود…
طاسینِ مسیح (رویائے حکیم طالستائی) درمیان کوہسارِ ہفت مرگ — وادیِ بے طائر و بے شاخ و برگ! تابِ مہ از دودِ گردِ او چو قیر — آفتاب اندر فضایش تشنہ میر! رودِ سیماب اندرآں وادی رواں — خم بخم…
از تو مخلوقات من نالاں چونے از تو مارا فرودین مانند دے در جہاں خوار و زبونم کردہ نقش خود رنگیں ز خونم کردہ Roman Persian Az tu makhlooqat-e-man nalan chu ne Az tu mara Farwardin manand-e-Day Dar jahan khwar-o-zaboon-am…
