سخنِ تازہ زدم کس بہ سخن وا نرسید جلوہ خوں گشت و نگاہی بہ تماشا نرسید سنگ می باش و دریں کارگہِ شیشہ گزر وائے سنگے کہ صنم گشت و بہ مینا نرسید ! کہنہ را در شکن و باز…
لالہء صحرایم از طرفِ خیابانم برید در ہوائے دشت و کہسار و بیابانم برید روبہی آموختم از خویش دور افتادہ ام چارہ پردازاں ! بآغوشِ نیستاں م برید درمیانِ سینہ حرفے داشتم، گم کردہ ام گرچہ پیرم پیشِ ملایِ دبستانم…
شرابِ میکدہء من نہ یادگارِ جم است فشردہء جگرِ من بہ شیشہء جم است بجوئے وجود چو موج می تپد آدم ہنوز تا بہ کمر در میانہء عدم است بیا کہ ہمچو خلیل ایں طلسم بشکنیم کہ جز تو ہر…
از نوا بر من قیامت رفت و کس آگاہ نیست پیشِ محفل جز بم و زیر و مقام و راہ نیست در نہادم عشق با فکرِ بلند آمیختند ناتمامِ جاودانم کارِ من چوں ماہ نیست لب فرو بند از فغاں…
خیالِ من بہ تماشائے آسماں بود است بدوشِ ماہ و باغوشِ کہکشاں بود است گماں مبر کہ ہمیں خاکداں نشیمنِ ما است کہ ہر ستارہ جہان است یا جہاں بود است ! Roman Persian Khiyal-e-mann ba tamashay-e-asman bowad ast Ba-dosh-e-mah…
باز بر رفتہ و آئندہ نظر باید کرد بلہ برخیز ! کہ اندیشہ دگر باید کرد عشق بر ناقہء ایام کشد محملِ خویش عاشقی ؟ راحلہ از شام و سحر باید کرد Roman Urdu Baaz bar rafta wa ayenda nazar…
جہاںِ ما ہمہ خاک است و پے سپر گردد ندانم ایں کہ نفسہائے رفتہ برگردد شبے کہ گورِ غریباں نشیمن است اورا مہ و ستارہ ندارد، جہاں سحر گردد؟ Roman Urdu Jahan-e-ma hama khak ast o pe-sapar gardad Nadanam een…
اے غنچہء خوابیدہ چو نرگس نگراں خیز کاشانہء ما رفت بہ تاراجِ غماں خیز از نالہء مرغِ چمن، از بانگِ اذاں خیز از گرمیِ ہنگامہء آتش نفساں خیز از خوابِ گراں، خوابِ گراں، خوابِ گراں خیز! از خوابِ گراں خیز!…
مانندِ صبا خیز و وزیدن دگر آموز دامانِ گل و لالہ کشیدن دگر آموز اندر دلکِ غنچہ خزیدن دگر آموز ! مومینہ بہ بر کردی و بے ذوق تپیدی آں گونہ تپیدی کہ بہ جائے نہ رسیدی در انجمنِ شوق…
عرب کہ باز دہد محفلِ شبانہ کجاست؟ عجم کہ زندہ کند رودِ عاشقانہ کجاست؟ بزیرِ خرقہء پیراں سبوچہ ہا خالی است فغاں کہ کس نشناسد کہ جوانہ کجاست؟ دریں چمن کدہ ہر کس نشیمنے سازد کسے کہ سازد و واسوزد…
