رفت در جانم نوائے بھرتری مست بودم از نوائے بھرتری ! گفت رومی “چشمِ دل بیدار بہ بروں از حلقۂ افکار نہ ! کرده بر بزمِ درویشاں گزر یک نظر کاخِ سلاطیں ہم نگر ! خسروانِ مشرق اندر انجمن سطوتِ…
حُوریاں را در قصُور و در خیام نالۂ من دعوتِ سوزِ تمام ! آں یکے از خیمہ سر بیرون کشید واں دِگَر از غُرفہ رخ بنمود و دید ! ہر دلے را در بہشتِ جاوداں دادم از درد و غمِ…
از تو خواہم سرِ یزداں را کلید طاعت از ما جست و شیطاں آفرید ! زشت و ناخوش را چناں آراستن ! در عمل از ما نکوئی خواستن ! از تو پرسم ایں فسوں سازی کہ چہ ؟ با قمارِ…
حرفِ رومی در دلم سوزے فگند — آہ پنجاب! آہ زمیں ارجمند از تپِ یاراں تپیدم در بہشت — کہنہ غمِہارا خریدم در بہشت تا دراں گلشن صدائے دردمند — از کنارِ حوضِ کوثر شد بلند “جمع کردم مشتِ خاشاکے…
گفتم ایں کاشانہ از لعلِ ناب — آنکہ می گیرد خراج از آفتاب ایں مقام، ایں منزل، ایں کاخِ بلند — حوریاں بر درگہش احرام بند اے تو دادی سالکاں را جستجوے — صاحبِ او کیست؟ با من باز گوے…
در گذشتم از حدِ ایں کائنات — پا نہادم در جہانِ بے جہات بے یمین و بے یسار است ایں جہاں — فارغ از لیل و نہار است ایں جہاں پیش او قندیلِ ادراکَم فِسُرد — حرفِ من از ہیبتِ…
ہر کجا استیزہ بود و بود و نیست — کس نداند سرّ ایں چرخِ کبود ہر کجا مرگ آورد پیغامِ زیست — اے خوش آں مردے کہ دانَد مرگ چیست ہر کجا مانندِ بادِ ارزاں حیات — بے ثبات و…
نے عدم مارا پزیرد، نے وجود — والے از بے مہری بود و نبود تا گذشتیم از جہان مشرق و غرب — بر در دوزخ شدیم از درد و کرب یک شرر بر صادق و جعفر نزد — بر سر…
شمعِ جاں افسرد در فانوسِ ہند ہندیاں بیگانہ از ناموسِ ہند ! مردکِ نامحرم از اسرارِ خویش زخمے خود کم زند بر تارِ خویش ! رفتہ را ہر زماں بندد نظر از تشِ افسردہ می سوزد جگر ! بندہا بر…
آسماں شق گشت و حورے پاک زاد پردہ را از چہرۂ خود بر کشاد در جبینش نار و نورِ لایزال در دو چشمِ او سرورِ لایزال ! حلّۂ در بر سبک تر از سحاب تار و پودش از رگِ برگِ…
